آشنایی با منطقه هند کوچک در سنگاپور: سفری به قلب تپنده فرهنگ هندی - مجله آرنا

برای دریافت مشاوره و خدمات تخصصی گردشگری و سفر به سراسر دنیا با مجری مستقیم تورهای مسافرتی و گردشگری همراه باشید.

تاریخچه: از «چولیا کامپونگ» تا جاده سرنگون

شکل‌گیری هند کوچک، برخلاف محله چینی‌ها و کامپونگ گلام که در طرح اولیه شهرسازی سر استمفورد رافلز برای جوامع خاصی تعیین شده بودند، به صورت طبیعی و بر اساس فعالیت‌های اقتصادی صورت گرفت.

انتقال از سکونتگاه اولیه

در ابتدا، سکونتگاه اصلی مهاجران هندی، که عمدتاً از سواحل کوروماندل در جنوب هند می‌آمدند، منطقه‌ای در نزدیکی رودخانه سنگاپور به نام «چولیا کامپونگ» (Chulia Kampong) بود. امروزه این منطقه به نام خیابان چولیا (Chulia Street) در قلب منطقه تجاری سنگاپور قرار دارد. با گسترش سریع تجارت و توسعه شهری، این منطقه با ازدحام جمعیت و کمبود فضا مواجه شد که بسیاری از مهاجران هندی را به سمت مناطق دیگر سوق داد.

نقش فعالیت‌های اقتصادی در شکل‌گیری هند کوچک

منطقه اطراف جاده سرنگون به دلیل فرصت‌های اقتصادی جدید، به قطبی جذاب برای مهاجران هندی تبدیل شد. دو فعالیت اقتصادی عمده در این امر نقش کلیدی داشتند:

• کوره‌های آجرپزی: در دهه 1820، نیاز روزافزون به مصالح ساختمانی، صنعت آجرپزی و چاله‌های آهک را در این منطقه رونق بخشید و کارگران هندی زیادی را به خود جذب کرد. جالب است که اولین کوره آجرپزی در سنگاپور توسط یک مهاجر هندی به نام نارایانا پیلای در سال 1819 تأسیس شد. این کوره‌ها در دهه 1860 به تدریج برچیده شدند.
• دامداری: پس از افول صنعت آجرپزی، وجود مراتع سرسبز و دسترسی به آب فراوان از رودخانه روچور (Rochor River)، این منطقه را به مکانی ایده‌آل برای پرورش و تجارت دام، به‌ویژه گاو و بوفالو، تبدیل کرد. این تجارت که عمدتاً در دست هندی‌ها بود، بسیاری از مهاجران را به عنوان دامدار و شیرفروش به این ناحیه کشاند. اهمیت این فعالیت به حدی بود که نام خیابان‌هایی مانند «جاده بوفالو» (Buffalo Road) و «جاده کرباو» (Kerbau Road) که واژه‌ای مالایی برای بوفالو است، یادگار آن دوران است. تجارت دام تا سال 1936 در این منطقه ادامه داشت.

با گذشت زمان و تأسیس زیرساخت‌هایی مانند معابد هندو، این منطقه هویت هندی خود را تثبیت کرد و تا سال 1880، به عنوان مرکز فرهنگی و اجتماعی هندیان در سنگاپور شناخته شد.

جاذبه‌های دیدنی و مکان‌های برجسته

هند کوچک مملو از جاذبه‌های فرهنگی، مذهبی و تاریخی است که بازدید از آن‌ها تجربه‌ای فراموش‌نشدنی خواهد بود.

اماکن مذهبی

• معبد سری ویراماکالیامان (Sri Veeramakaliamman Temple): این معبد که یکی از قدیمی‌ترین و برجسته‌ترین نمادهای مذهبی هند کوچک است، در سال 1881 توسط کارگران بنگالی ساخته شد و به الهه قدرتمند کالی تقدیم شده است. معماری آن نمونه‌ای باشکوه از سبک دراویدی جنوب هند است.

  • گوپورام (Gopuram): برج ورودی 18 متری و پرجزئیات معبد که «گوپورام» نام دارد، با حدود 600 مجسمه گچی رنگارنگ و دست‌ساز تزئین شده است. این مجسمه‌ها که مستقیماً روی سازه حجاری شده‌اند، داستان‌ها و افسانه‌های مربوط به نبردهای الهه کالی با شیاطین را روایت می‌کنند. این برج دروازه‌ای نمادین برای ورود از دنیای مادی به فضای مقدس معبد است.
  • نمادگرایی الهه کالی: کالی، ایزدبانوی زمان، دگرگونی و نابودی، دارای جنبه‌های دوگانه است. مجسمه‌های معبد این دوگانگی را به تصویر می‌کشند: از یک سو، او جنگجویی هراس‌انگیز با گردنبندی از جمجمه است که شر و جهل را نابود می‌کند و از سوی دیگر، مادری مهربان در کنار پسرانش، گانش و موروگان، به تصویر کشیده شده است. این دوگانگی نماد چرخه زندگی، مرگ و تولد دوباره است و نشان می‌دهد که او هم نابودگر شر و هم محافظی قدرتمند برای پیروانش است. به همین دلیل، مهاجران اولیه هندی او را به عنوان الهه‌ای مناسب برای محافظت از خود در سرزمین جدید می‌پرستیدند.

• مسجد عبدالغفور (Abdul Gafoor Mosque): این مسجد تاریخی که در سال 1979 به عنوان یک اثر ملی ثبت شد، نمونه‌ای زیبا از تلفیق سبک‌های معماری است. بنای فعلی در سال 1907 جایگزین مسجد چوبی قدیمی‌تری شد که در ابتدا برای خدمت به بازرگانان مسلمان جنوب هند و مربیان اسب که در پیست اسب‌دوانی نزدیک کار می‌کردند، ساخته شده بود.

  • معماری التقاطی: معماری مسجد ترکیبی منحصر به فرد از سبک‌های اسلامی-هندی (موری یا ساراسنی)، اروپایی (نئوکلاسیک) و هندی است. طاق‌های نعل اسبی، گنبدهای پیازی شکل و مناره‌های کوچک متعدد از ویژگی‌های سبک موری هستند. ستون‌های تزئینی با سرستون‌های کورینتی و دوریک نفوذ معماری اروپایی را نشان می‌دهند.
  • جزئیات نمادین: یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های مسجد، طرح خورشید (Sunburst) بر بالای ورودی اصلی است. این نقش دارای 25 شعاع است که بر روی هر یک، نام یکی از 25 پیامبر اصلی اسلام با خط عربی حک شده است.
  • نقش اجتماعی: این مسجد فراتر از یک مکان عبادت، یک مرکز فرهنگی و اجتماعی حیاتی برای جامعه مسلمانان، به ویژه تامیل‌زبانان، است و میزبان کلاس‌های آموزش قرآن و برنامه‌های اجتماعی متنوع می‌باشد.

• معبد سری سرینیواسا پرومال (Sri Srinivasa Perumal Temple): این معبد بزرگ که در سال 1855 تأسیس شد و به ویشنو اختصاص دارد، به خاطر گپورام (برج ورودی) بلند و باشکوهش که صحنه‌هایی از زندگی ویشنو را به تصویر می‌کشد، شهرت دارد. این معبد نقطه آغازین جشنواره تایپوسام است.

معماری و هنر خیابانی

• خانه تان تنگ نیا (House of Tan Teng Niah): این ویلای رنگارنگ و زیبا، آخرین ویلای چینی باقی‌مانده در هند کوچک و یکی از مشهورترین نمادهای این محله است. این خانه هشت اتاقه در سال 1900 توسط یک تاجر چینی به نام تان تنگ نیا برای همسرش ساخته شد که صاحب کارخانه‌های شیرینی‌سازی بود.

  • سبک معماری: این بنا نمونه‌ای برجسته از سبک «اِسترِیتس اکلکتیک» (Straits Eclectic) است که عناصر معماری جنوب چین (مانند پلان حیاط‌دار) را با تأثیرات اروپایی (پنجره‌های فرانسوی و ستون‌های نئوکلاسیک) و مالایی (درهای نیم‌قد Pintu Pagar) ترکیب می‌کند.
  • رنگ‌های نمادین: نمای رنگارنگ و چشم‌نواز امروزی این خانه، حاصل مرمت آن در دهه 1980 است (پیش از آن سفید بود). این رنگ‌آمیزی جسورانه که ریشه در اصول فنگ‌شویی و نمادگرایی رنگ‌ها در فرهنگ چینی برای جذب شانس و خوشبختی دارد، آن را به یک سوژه عکاسی فوق‌العاده تبدیل کرده است.
  • اهمیت فرهنگی: این بنا نمادی از همزیستی مسالمت‌آمیز فرهنگ‌ها و یادآور دورانی است که کسب‌وکارهای چینی در کنار صنعت دامداری هندی‌ها در این منطقه رونق داشتند.

• نقاشی‌های دیواری: در کوچه‌پس‌کوچه‌های هند کوچک می‌توانید نقاشی‌های دیواری زیبایی را بیابید که جنبه‌های مختلف فرهنگ و زندگی روزمره جامعه هندی را به تصویر می‌کشند و به جذابیت بصری محله افزوده‌اند.

خرید: از بازارهای سنتی تا مراکز مدرن

خرید کردن در هند کوچک تجربه‌ای متفاوت و هیجان‌انگیز است. در اینجا می‌توانید هر چیزی را از ادویه‌جات معطر و ساری‌های ابریشمی گرفته تا جواهرات طلا و لوازم الکترونیکی پیدا کنید.

• مرکز خرید مصطفی (Mustafa Centre): این مرکز خرید عظیم که اغلب به عنوان «هارودز محله هند کوچک» توصیف می‌شود، یک پدیده در صنعت خرده‌فروشی سنگاپور است.

  • تاریخچه: داستان موفقیت این مرکز با همت کارآفرینی به نام «مستق احمد» آغاز شد. او کسب‌وکار خود را از یک مغازه کوچک 500 فوت مربعی فروش لباس در سال 1971 آغاز کرد. پس از چندین جابجایی و گسترش، سرانجام در سال 1995 مرکز خرید مصطفی را در مکان فعلی آن افتتاح کرد.
  • مدل کسب‌وکار موفق: موفقیت این مرکز بر سه پایه استوار است: فعالیت 24 ساعته (از سال 2003) که به نیازهای گردشگران و کارگران شیفتی پاسخ می‌دهد ؛ تنوع بی‌نظیر کالا با بیش از 300,000 قلم محصول از لوازم الکترونیکی و طلا گرفته تا مواد غذایی و سوغاتی ؛ و قیمت‌گذاری رقابتی که آن را به مقصدی محبوب برای خریداران اقتصادی تبدیل کرده است. این مرکز همچنین خدمات یکپارچه‌ای مانند صرافی و آژانس مسافرتی ارائه می‌دهد.

• مرکز خرید آرکید هند کوچک (Little India Arcade): این مکان چیزی فراتر از یک مرکز خرید مدرن است و بیشتر به یک بازار سنتی و سرپوشیده در مجموعه‌ای از خانه‌-مغازه‌های بازسازی‌شده شباهت دارد.

  • فضای منحصربه‌فرد: برخلاف مراکز خرید مدرن، آرکید هند کوچک با همهمه فروشندگان، نوای موسیقی هندی، بوی عود و ادویه‌جات و رنگ‌های تند و زنده، تمام حواس بازدیدکننده را درگیر می‌کند. این فضا حس قدم زدن در بازاری در قلب هندوستان را تداعی می‌کند.
  • کالاها و صنایع دستی: در کوچه‌های پرپیچ‌وخم آن می‌توان گنجینه‌ای از کالاهای سنتی هندی را یافت؛ از جمله ساری‌های ابریشمی، جواهرات، کفش‌های دست‌دوز، ادویه‌جات معطر، شیرینی‌های هندی و آثار هنری. این مکان فرصتی عالی برای تعامل با فروشندگان محلی و خرید سوغاتی‌های اصیل است.

• مرکز تِکا (Tekka Centre): قطب چندفرهنگی غذا و تجارتاین مرکز چندمنظوره با نمای زرد و نارنجی شاخص، یک نهاد فرهنگی و اجتماعی است که جوهر چندفرهنگی سنگاپور را در خود جای داده است.

  • تاریخچه و نام‌گذاری: ریشه‌های این مرکز به سال 1915 و بازاری به نام «کاندانگ کرباو» (Kandang Kerbau Market) بازمی‌گردد که در زبان مالایی به معنای «آغل گاومیش» است و به تجارت دام در آن دوران اشاره دارد. چینی‌ها آن را «تِک کیا کا» (Tek Kia Kha) به معنای «پای بوته‌های کوچک بامبو» می‌نامیدند. ساختمان فعلی در سال 1981 ساخته شد و پس از مدتی که «مرکز ژوجیائو» نام داشت، در سال 2000 به طور رسمی به «مرکز تِکا» تغییر نام داد تا هویت تاریخی منطقه حفظ شود.
  • بخش‌های مختلف: این مرکز از سه بخش اصلی تشکیل شده است:
    1. بازار تره‌بار (Wet Market): یکی از بزرگ‌ترین بازارهای تره‌بار سنگاپور در طبقه همکف که انواع گوشت حلال، غذاهای دریایی تازه، سبزیجات وارداتی از هند و ادویه‌جات را عرضه می‌کند. این بازار نمادی از همزیستی فرهنگی است، جایی که فروشندگان چینی به زبان تامیلی صحبت می‌کنند.
    2. فودکورت (Hawker Centre): این فودکورت که به «پایتخت بریانی» سنگاپور شهرت دارد، مجموعه‌ای بی‌نظیر از غذاهای هندی، چینی و مالایی را با قیمت مناسب ارائه می‌دهد.
    3. فروشگاه‌ها: طبقات بالا میزبان فروشگاه‌های لباس سنتی هندی، ساری، پارچه و خدمات خیاطی است.
  • غرفه‌های غذایی مشهور:
    • Allauddin's Briyani: این غرفه که از سال 1968 فعال است و در راهنمای میشلن نیز معرفی شده، برای بریانی مرغ و گوسفند خود که با برنج باسماتی و ادویه‌های خانوادگی تهیه می‌شود، شهرت دارد.
    • Hanifa's Briyani Specialist: رقیب اصلی علاءالدین که علاوه بر بریانی مرغ و گوسفند، بریانی بلدرچین نیز عرضه می‌کند.
    • غذاهای هندی جنوبی: غرفه‌هایی مانند Sri Tiffin Stall و Deen Food Stall برای صبحانه‌های محبوبی چون دوسا (پنکیک ترد از خمیر برنج) و آپام (پنکیک از شیر نارگیل) شناخته شده‌اند.
    • غذاهای چینی و مالایی: غرفه‌هایی مانند Heng Gi Goose and Duck Rice با بیش از 60 سال سابقه در تهیه اردک بریان به سبک تئوچو و 545 Whampoa Prawn Noodles که توسط نسل سوم یک خانواده اداره می‌شود، از دیگر گزینه‌های محبوب هستند.

لذت چشیدن طعم‌های هندی

هند کوچک یک بهشت واقعی برای علاقه‌مندان به غذا است. رایحه ادویه‌های تازه و غذاهای در حال پخت، شما را به سمت رستوران‌ها و غذاخوری‌های متعدد این محله می‌کشاند.

• تنوع غذایی: در این منطقه می‌توانید طیف وسیعی از غذاهای هندی، از غذاهای تند و تیز جنوب هند مانند "کاری سر ماهی" و "دوسا" گرفته تا غذاهای غنی و معطر شمال هند مانند "مرغ تندوری" و "بریانی" را امتحان کنید.
• شیرینی‌ها و اسنک‌های خاص: شیرینی‌فروشی‌ها انواع خوراکی‌های سنتی هندی (میتایی) را عرضه می‌کنند. از محبوب‌ترین آن‌ها می‌توان به لادو، جلبی، برفی، گلاب جامون و میسور پاک اشاره کرد. اسنک نمکی و ترد موروکو نیز بسیار پرطرفدار است.
• رستوران‌های معروف و فودکورت‌ها: رستوران‌هایی مانند "Banana Leaf Apolo" که غذا را به روش سنتی روی برگ موز سرو می‌کنند، شهرت زیادی دارند. همچنین فودکورت مرکز تکا یکی از بهترین گزینه‌ها برای چشیدن انواع غذاهای اصیل هندی، چینی و مالایی با قیمت‌های بسیار مناسب است.

جشنواره‌ها و رویدادها

بازدید از هند کوچک در طول جشنواره‌های بزرگ هندی، تجربه‌ای است که نباید از دست داد.

دیپاوالی (Deepavali): جشنواره نورها

این جشن که مهم‌ترین فستیوال هندوهاست، نماد پیروزی روشنایی بر تاریکی و خیر بر شر است.

• چراغانی و تزئینات: از حدود یک ماه قبل از جشن، خیابان سرنگون و کوچه‌های اطراف با طاق‌های نوری عظیم و چراغانی‌های خیره‌کننده با طرح‌های طاووس و گل نیلوفر آراسته می‌شوند. این چراغانی‌ها فضایی جادویی خلق کرده و راه را برای ورود «لاکشمی»، الهه ثروت، به خانه‌ها روشن می‌کنند.
• بازارهای ویژه: «بازارچه فستیوال دیپاوالی» در «کمپبل لین» و بازارهای موقت دیگر، مملو از غرفه‌هایی است که لباس‌های سنتی، زیورآلات، چراغ‌های روغنی (دیا)، حلقه‌های گل و پودرهای رنگی «رنگولی» می‌فروشند.
• اهمیت فرهنگی: دیپاوالی که یک تعطیل رسمی در سنگاپور است، زمانی برای تجدید معنوی، گردهمایی‌های خانوادگی و پوشیدن لباس‌های نو است. روشن کردن چراغ‌های «دیا» نماد غلبه دانش بر جهل است. این جشن همچنین نمادی از همبستگی جامعه چندفرهنگی سنگاپور است.

تایپوسام (Thaipusam): اوج ایثار و ایمان

این جشنواره مذهبی که در ماه «تای» (دهم ماه در تقویم تامیلی) برگزار می‌شود، یکی از شگفت‌انگیزترین رویدادهای سنگاپور است.

• فلسفه و ریشه‌ها: این جشنواره به افتخار لرد موروگان (خدای جنگ و پیروزی) و به یاد روزی که مادرش، الهه پارواتی، نیزه‌ای (Vel) به او داد تا دیو سوراپادمان را شکست دهد، برگزار می‌گردد.
• آیین حمل کاوادی: «کاوادی» (Kavadi) به معنای «بار» است و حمل آن نمادی از فداکاری، طلب بخشایش و غلبه بر نفس است. درد فیزیکی ناشی از حمل کاوادی‌های سنگین و سوراخ کردن بدن با سیخ‌ها، راهی برای رسیدن به ارتباط معنوی عمیق با لرد موروگان تلقی می‌شود. کاوادی‌ها از حمل کوزه‌های شیر (پال کودام) تا سازه‌های عظیم و سنگین متصل به بدن با صدها قلاب (وِل کاوادی) متغیرند.
• مسیر راهپیمایی: این راهپیمایی 4 کیلومتری پیش از سپیده‌دم از معبد سری سرینیواسا پرومال آغاز شده و در نهایت به معبد سری تاندایوتاپانی ختم می‌شود.

پونگال (Pongal): شکرگزاری برای برداشت محصول

پونگال یک جشنواره برداشت محصول چهار روزه است که توسط جامعه تامیل به عنوان نمادی از شکرگزاری از طبیعت، خورشید و دام‌ها برگزار می‌شود. این جشن که در اواسط ژانویه برگزار می‌شود، نماد تجدید حیات و رفاه است.

• آیین اصلی: مهم‌ترین آیین، پختن برنج پونگال است. برنج تازه با شیر و شکر در دیگ‌های سفالی نو پخته می‌شود تا سر برود. لحظه سر رفتن شیر، حاضران با فریاد «پونگالو پونگال!» (بگذار سرریز شود!) آرزوی فراوانی و سعادت می‌کنند. این سرریز شدن نماد خوشبختی در سال جدید است.
• آیین‌های چهار روزه:
  1. بوگی پونگال: روز اول به نظافت خانه‌ها و دور ریختن وسایل کهنه برای یک شروع تازه اختصاص دارد.
  2. سوریا پونگال: روز اصلی جشن، به افتخار ایزد خورشید (سوریا) است. ورودی خانه‌ها با «کولام» (طرح‌های رنگارنگ با آرد برنج) تزئین می‌شود.
  3. ماتو پونگال: روز سوم برای قدردانی از گاوها و دام‌هاست که نقش حیاتی در کشاورزی دارند.
  4. کانوم پونگال: روز آخر به دید و بازدید خانوادگی و تحکیم روابط اجتماعی اختصاص دارد.
• جلوه‌های جشنواره در هند کوچک: در طول این جشنواره، خیابان سرنگون با نورپردازی‌های زیبا تزئین می‌شود. انجمن کسبه و میراث هند کوچک (LISHA) و مرکز میراث هند (IHC) برنامه‌های فرهنگی متنوعی از جمله نمایش‌های رقص، کارگاه‌های آموزشی و بازارهای مناسبتی را سازماندهی می‌کنند.

نحوه دسترسی

دسترسی به هند کوچک بسیار آسان است. بهترین و راحت‌ترین راه، استفاده از سیستم متروی سنگاپور (MRT) و پیاده شدن در ایستگاه "Little India" است که در قلب این محله قرار دارد. اتوبوس‌های متعددی نیز از این منطقه عبور می‌کنند.

خلاصه

منطقه هند کوچک سنگاپور، یک ناحیه قومی پرجنب‌وجوش است که نمایانگر فرهنگ غنی جامعه هندی این کشور می‌باشد. شکل‌گیری این محله به صورت طبیعی و در نتیجه عوامل اقتصادی در قرن نوزدهم، مانند کوره‌های آجرپزی و سپس دامداری، رخ داد.

جاذبه‌های کلیدی آن شامل اماکن مذهبی مهمی مانند معبد سری ویراماکالیامان با معماری خیره‌کننده دراویدی و مسجد عبدالغفور با معماری التقاطی منحصر به فردش است. از دیگر نمادهای معماری می‌توان به خانه تان تنگ نیا، آخرین ویلای چینی باقی‌مانده در منطقه، اشاره کرد که با رنگ‌های زنده و ترکیب سبک‌های چینی و اروپایی، نماد همزیستی فرهنگی است.

این منطقه یک مرکز خرید مهم نیز به شمار می‌رود که گزینه‌های متنوعی از مرکز خرید 24 ساعته مصطفی با تاریخچه کارآفرینی جالب و تنوع کالای بی‌نظیرش تا بازارهای سنتی مانند آرکید هند کوچک را در بر می‌گیرد. در این میان، مرکز تِکا به عنوان یک قطب چندفرهنگی برجسته است که ریشه در تاریخ منطقه به عنوان بازار دام دارد و امروزه ترکیبی از یک بازار تره‌بار بزرگ، فروشگاه‌های لباس سنتی و یک فودکورت مشهور است که به «پایتخت بریانی» سنگاپور شهرت دارد.

صحنه آشپزی آن بسیار غنی است و طیف گسترده‌ای از غذاهای اصیل و شیرینی‌های سنتی را عرضه می‌کند. بهترین زمان برای بازدید از هند کوچک، در طول جشنواره‌های بزرگی مانند دیپاوالی (جشن نورها) با چراغانی‌های باشکوهش ، تایپوسام، آیین مذهبی شگفت‌انگیز حمل کاوادی ، و پونگال، جشنواره چهار روزه برداشت محصول است که با آیین پختن برنج پونگال و رویدادهای فرهنگی متعدد جشن گرفته می‌شود. هند کوچک به راحتی از طریق ایستگاه متروی مخصوص به خود قابل دسترسی است و بازدید از آن برای هر گردشگری که به دنبال درک تنوع فرهنگی سنگاپور است، ضروری می‌باشد.